15 października 2018

Głosuj na członków Stowarzyszenia Żoliborzan!

W niedzielę wybory samorządowe, polecamy uwadze kandydatów-członków Stowarzyszenia Żoliborzan. 

Z naszego Stowarzyszenia w wyborach do Rady Dzielnicy startują:
Okręg 2 (WSM, Sady Żoliborskie i Serek Żoliborski):
- Donata Rapacka, lista nr 23 Miasto Jest Nasze – Koalicja Dla Żoliborza, miejsce 1
Okręg 3 (Zatrasie, Rudawka i Żoliborz Południowy):
- Bartosz Kałuża, lista nr 4 Koalicja Obywatelska, miejsce 4
- Wiktor Zając, lista nr 10 Prawo i Sprawiedliwość, miejsce 2
- Jolanta Zjawińska, lista nr 4 Koalicja Obywatelska, miejsce 1

W tegorocznych wyborach Stowarzyszenie Żoliborzan wsparło inicjatywę licznych żoliborskich organizacji pozarządowych, które wystawiły wspólną listę wyborczą pod hasłem Koalicja Dla Żoliborza. W okręgach 1 (Żoliborz Dziennikarski, Marymont i Potok) oraz 4 (Żoliborz Urzędniczy i Oficerski) zachęcamy do głosowania na kandydatów Miasto Jest Nasze – Koalicja Dla Żoliborza. Polecamy również program wyborczy Koalicji Dla Żoliborza: link>>

Poniżej publikujemy prezentacje nadesłane przez kandydatów-członków Stowarzyszenia Żoliborzan. Namawiamy do poparcia ich w nadchodzących wyborach.

Donata Rapacka
Okręg nr 2 (WSM, Sady Żoliborskie i Serek), lista MJN – Koalicja Dla Żoliborza (nr 23) miejsce 1
Jedna z najaktywniejszych osób w Stowarzyszeniu Żoliborzan, od ośmiu lat radna dzielnicy, obecnie z ra­mienia klubu Żoliborz Demokratyczny. Kieruje pra­cami dzielnicowej Komisji Ładu Przestrzennego, w której zajmuje się tematami ważnymi dla Stowarzyszenia: ochroną zabytków, współpracą z konser­watorem, planowaniem przestrzennym i przyjazną przestrzenią. Pracuje również w Komisji Kultury i Ochrony Środowiska. Zajmuje się też infrastrukturą, bezpieczeństwem i edukacją oraz wszystkim, co jest ważne dla mieszkańców dzielnicy.
Kiedyś protestowała przeciwko zalewowi banków na placu Wilsona (akcja Plac Bankowy), dziś zaangażowana w wiele sztandarowych działań Stowarzyszenia: np. walkę o niesolenie żoliborskich ulic i o przejście dla pieszych przy Urzędzie Dzielnicy (jest to zwycięski projekt Stowarzyszenia Żoliborzan w budżecie partycypacyjnym z 2017 roku – obecnie po wszystkich uzgodnieniach czeka na realizację), a także w działania na rzecz pozostawienia ulicy Stanisława Tołwińskiego.
Razem z innymi członkami Stowarzyszenia Żoliborzan prowadzi na facebooku profil Plac Wil­sona.
Mieszkanka starego WSM-u, entuzjastka spółdzielczego Żoliborza, promotorka dobrej modernistycznej architektury powojennej. Zwolenniczka przeprowadzania szerokich konsultacji społecznych.
Z wykształcenia pedagog społeczny z usposobienia niespokojny duch. Mama dwójki dzieci w wieku szkolnym.
Obecnie zajmuje się zapisywaniem historii mówionej Żoliborza.

Bartosz Kałuża
Okręg nr 3 (Zatrasie, Rudawka, Żoliborz Południowy), lista Koalicji
Obywatelskiej (nr 4), miejsce 4
Witam, urodziłem się w 1996 roku w Warszawie, od początku swego życia jestem związany z naszą ukochaną dzielnicą. Na Żoliborzu ukończyłem szkołę podstawową na ulicy Mścisławskiej oraz gimnazjum na Filareckiej. Mieszkam na VIII kolonii WSM.
Moją pasją są: historia, karate, dziennikarstwo i działalność społeczna. Od zdania matury angażuję się w życie naszej lokalnej społeczności, między innym poprzez regularne uczęszczanie na komisje i sesje Rady Dzielnicy. Jestem studentem UW oraz członkiem partii Nowoczesna, jak i wielu lokalnych stowarzyszeń, takich jak: Stowarzyszenie Żoliborzan, Żoliborz Demokratyczny czy Towarzystwo Przyjaciół Warszawy. Część z Państwa może mnie znać z mo­jej działalności dziennikarskiej, w ramach której prowadzę bloga informacyjnego Żoliborski Obser­wator, którego artykuły ukazują się w Informatorze Żoliborza. Bardzo interesuję się historią żoliborskiego klubu RKS Marymont i od początku wspieram me­dialnie jego reaktywowaną w 2016 sekcję piłkarską.
Byłem wolontariuszem WOŚP, „Akcji Żonkile” oraz akcji „Wolność Łączy”, organizowanej przez Muzeum Powstania Warszawskiego. W minionym roku mój projekt w budżecie partycypacyjnym uzyskał popar­cie mieszkańców. Działalność radnego traktuję jako służbę dla społeczeństwa i Państwa. Od zawsze intere­suje mnie samorząd oraz praca na rzecz rozwiązywania lokalnych problemów mieszkańców. Jestem liberałem ponieważ cenię sobie wolność jednostki.
W zbliżających się wyborach zachęcam do postawienia na młodych.

Wiktor Zając
Okręg nr 3, lista PiS (nr 10), miejsce 2
Od urodzenia z kilkuletnią przerwą mieszkam na Żoliborzu. Interesuje mnie nasza dzielnica we wszystkich jej aspektach. W Stowarzysze­niu Żoliborzan jestem od 2014 r. W 2016 r. udało mi się z grupą mieszkańców założyć Stowarzyszenie Zatrasie, którego jestem obecnie prezesem. Wspólnie doprowadziliśmy do ujęcia układu urbanistycznego Osiedla WSM Zatrasie do gminnej ewidencji zabyt­ków, gdyż uznaliśmy że osiedle to jest wartościowym miejscem na mapie Żoliborza, które warto chronić, podobnie zresztą Serek Żoliborski. Udało mi się zlikwidować wiele billboardów.
W zakresie ochrony dziedzictwa kulturowego ra­zem z innymi społecznikami udało się nam wspólnie wpisać do rejestru rzeźbę św. Józefa z Dzieciątkiem z 1929 r., która znajduje się przy ul. Jasnodworskiej. Byłem inicjatorem upamiętnienia arch. Barbary i Stanisława Brukalskich. Innym moim pomysłem było nadanie historycznej nazwy ul. Lubranieckiej, która do II wojny światowej znajdowała się w nieistniejącym zespole Kolonii im. Kościuszki.
Składałem wiele projektów w ramach budżetu partycypacyjnego na terenie Zatrasia, jak również Nowego Żoliborza. Byłem członkiem Zespołu ds. Budżetu Partycypacyjnego.
Od 2017 r. jestem członkiem Dzielnicowej Komisji Dialogu Społecznego, a od 2018 r. pełnię obowiązki sekretarza. Ponadto jestem członkiem Komisji Dialogu Społecznego ds. Ochrony Dziedzictwa Kul­turowego.
Przejmując obowiązki radnego zamierzam zająć się ładem przestrzennym, infrastrukturą, ochroną dziedzictwa kulturowego i ochroną środowiska.

Jolanta Zjawińska
Okręg nr 3, lista Koalicji Obywatelskiej (nr 4), miejsce 1
Z Wami, dla Was.
Jolanta Zjawińska, warsza­wianka o powstańczych trady­cjach, neofilolożka, działaczka społeczna i aktywistka miejs­ka. Nauczycielka, prekursorka wymian językowych. Współtwórczyni polskiej oświaty niezależnej, współzałożycielka I Społecznego LO „Bednarska”.
Członkini zarządu Stowarzyszenia Żoliborzan. Działa również w kilku innych organizacjach pozarządowych. Jest członkinią Dzielnicowej Komisji Dialogu Społecznego i Komisji Dialogu Społecznego przy Biurze Polityki Lokalowej.
Autorka wystawy „Budowa Parku Żeromskiego”. Inicjatorka i realizatorka wydarzeń sąsiedzkich, kultur­alnych i społecznych na Żoliborzu, m. in. żoliborskiego poloneza, Dni Sąsiada, gwiazdek podwórkowych, spotkań świątecznych, konkursu „Warszawa w kwiatach”, kotylionów na Dzień Niepodległości, petycji w/s wymiany chodników przy ul. Potockiej, Bytom­skiej i al. Wojska Polskiego.
Uczestniczka mostowego „okrągłego stołu” i au­torka listu otwartego środowisk twórczych do Hanny Gronkiewicz-Waltz w sprawie mostu Krasińskiego.
Przewodnicząca koła Nowoczesna Warszawa-Żoliborz. Autorka stanowisk Nowoczesnej w/s mostu Krasińskiego, budowy podziemnego parkingu, przy­wrócenia placowi Wilsona miejskiego charakteru, wstrzymania budowy wieżowca na granicy parku Kaskada.
Miłośniczka i propagatorka roweru miejskiego jako środka komunikacji.
Nowoczesna kobieta – kompetentna, pracowita, konsekwentna.
https://nzoliborz.pl/1600,wzorowa-sasiadka.html
https://www.facebook.com/jolanta.zjawinska
https://www.facebook.com/jolantamariazjawinska

16 września 2018

Kowno, Żoliborz - wspólna sprawa!


Zapraszamy na spotkanie z grupą młodych ludzi z Kowna (ekskursas.lt), którzy w swoim mieście zajmują się ochroną i promocją zabytków architektury modernistycznej z XX-lecia międzywojennego.
Opowiedzą o projektach i działaniach w Kownie, które będzie Europejską Stolicą Kultury w 2022 roku, a jego zabytki modernistyczne kandydują do Listy Światowego Dziedzictwa UNESCO. Stowarzyszenie Żoliborzan opowie natomiast o podobnych działaniach na Żoliborzu.


Wszystko pod hasłem "Wymiana doświadczeń i promocja architektury modernistycznej" - zapraszamy w środę 19 września o g. 18:00 do restauracji Tęcza Od Kuchni (ul.Suzina 8)
(spotkanie w języku polskim i litewskim z tłumaczeniem)





Spotkanie odbędzie się dzięki wsparciu Polsko-Litewskiego Funduszu Wymiany Młodzieży. 



7 grudnia 2017

W obronie Stanisława Tołwińskiego

Stowarzyszenie Żoliborzan protestuje przeciwko zmianie nazwy ulicy Stanisława Tołwińskiego w związku z realizacją zapisów ustawy „dekomunizacyjnej”. Zgodnie z tą ustawą, zmienione mają być nazwy ulic, których patroni „symbolizują komunizm” lub „system władzy w Polsce w latach 1944-1989” (link>>). A kim był Stanisław Tołwiński?

Stanisław Tołwiński z ruchem niepodległościowym związał się podczas studiów inżynieryjnych w Petersburgu, tam działał w Związku Młodzieży Postępowo-Niepodległościowej (link>>), którego członkami byli też m. in. Mieczysław Niedziałkowski, Stefan Starzyński, Marian Nowicki czy Tadeusz Hołówko. Gdy po wybuchu I Wojny Światowej znalazł się w Warszawie, związał się Polską Partią Socjalistyczną, która oprócz haseł socjalnych w swym programie miała postulat niepodległości Polski i konsekwentnie go realizowała. Za walkę z caratem Stanisław Tołwiński więziony był w warszawskim Arsenale, a później w więzieniach moskiewskich.

Rosyjska rewolucja uwolniła Stanisława Tołwińskiego z carskiego więzienia. W zrewoltowanej Rosji znalazł się na Ukrainie, gdzie walczył z ukraińskimi nacjonalistami dowodzonymi przez byłego carskiego generała Skoropadskiego.

Po powrocie do kraju związał się z ruchem spółdzielczym i tu odniósł niebywały sukces, a trwałym tego śladem jest Warszawska Spółdzielnia Mieszkaniowa, której był współzałożycielem. Do wybuchu wojny był działaczem WSM przyczyniając się do tego, że żoliborskie osiedle tej spółdzielni stało się wizytówką polskiego budownictwa spółdzielczego. Był też członkiem powstałego w 1934 roku Stowarzyszenia Żoliborzan.

Fragment listy członków Stowarzyszenia Żoliborzan zamieszczonej w sprawozdaniu Zarządu Stowarzyszenia za rok 1938

W czasie ostatniej wojny kierowane przez Tołwińskiego Społeczne Przedsiębiorstwo Budowlane było miejscem pracy i okupacyjną „przykrywką” dla wielu żołnierzy podziemia. Podczas Powstania Warszawskiego stworzył samorząd wyzwolonego przez żołnierzy AK Żoliborza, czyli tzw. „Republikę Żoliborską”, która wspaniale zapisała się w dziele pomocy powstańcom i cywilnym mieszkańcom stolicy.

Po wojnie był prezydentem Warszawy w najtrudniejszym dla miasta okresie 1945-1950. O tym, w jakich okolicznościach obejmował kierowanie miastem, najlepiej świadczą słowa samego Tołwińskiego:
„Przypisane do moich funkcji tytuły brzmiały paradoksalnie wobec faktu, że rozpoczynałem owo prezydentowanie nie miastu, a bezludnym murom. Miały się one dopiero stać stolicą.”

Zasługi Tołwińskiego w odbudowie Warszawy są niepodważalne. Mało jednak znana jest jego aktywność na arenie międzynarodowej, gdzie skutecznie wykorzystywał swe przedwojenne kontakty z architektami i urbanistami. To jego zasługą m.in. było, że społeczność międzynarodowa uznała Warszawę za najbardziej zniszczone miasto podczas II Wojny Światowej, czego skutkiem była wymierna międzynarodowa pomoc. Biografka Stanisława Tołwińskiego prof. Zofia Chyra-Rolicz zalicza go do jednego z najbardziej zasłużonych prezydentów naszego miasta. Podobnie ocenia go dr Elżbieta Paziewska, autorka książki o samorządzie i włodarzach Warszawy.

Stanisław Tołwiński to postać związana z Żoliborzem i bardzo zasłużona dla naszej dzielnicy, a pamięć o nim utrzymuje się do tej pory. Jest dla nas symbolem spółdzielczości, Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej, symbolem „Republiki Żoliborskiej” w heroicznym czasie Powstania Warszawskiego, a wreszcie – symbolem odrodzenia Warszawy po straszliwych zniszczeniach II Wojny Światowej. I dlatego właśnie Stanisław Tołwiński został patronem ulicy na Sadach Żoliborskich, o czym świadczy chociażby długa nota biograficzna w książce „Patroni żoliborskich ulic”, gdzie wymienione są wszystkie jego zasługi dla Żoliborza i Warszawy.

 Biogram Stanisława Tołwińskiego w książce „Patroni żoliborskich ulic”, Warszawa 2009

Był też Stanisław Tołwiński członkiem Krajowej Rady Narodowej, posłem na sejm PRL (w jednej kadencji) oraz wiceministrem – jednak żadne źródła nie wspominają o tym, żeby poza „byciem” Tołwiński czegoś na tych stanowiskach dokonał. Doprawdy trzeba dużo złej woli, żeby z tego powodu przekreślać wszystkie jego osiągnięcia jako spółdzielcy, żoliborzanina i prezydenta Warszawy i widzieć w Stanisławie Tołwińskim jedynie „symbol komunizmu”, który należy usunąć z przestrzeni publicznej.

Dlatego wystosowaliśmy do Zdzisława Sipiery, wojewody mazowieckiego, protest przeciwko  niezrozumiałej i nieuzasadnionej decyzji o zmianie nazwy ulicy Stanisława Tołwińskiego:



13 czerwca 2017

Głosuj na projekty Stowarzyszenia Żoliborzan!

Od 14 do 30 czerwca trwa głosowanie na projekty zgłoszone do budżetu partycypacyjnego. Zachęcamy do głosowania na projekty przygotowane przez Stowarzyszenie Żoliborzan, członków i sympatyków naszego Stowarzyszenia. 

Obszar 1 - Żoliborz Centralny (czyli Oficerski, Urzędniczy i WSM):
nr 2. Kosze na śmieci niedostępne dla ptaków przy skwerze Niegolewskiego, koszt 13 000 zł. link>>
nr 8. Plac Wilsona dla ludzi! Szersze chodniki i więcej drzew, koszt 27 500 zł. link>>
(poszerzenie chodników przez likwidację wjazdów na chodnik, dosadzenie drzew między chodnikami a jezdnią)
nr 14. Likwidacja barier architektonicznych w Parku Żeromskiego, koszt 55 000 zł. link>>
(zbudowanie pochylni dla wózków przy schodach w stronę fortu Sokolnickiego)
nr 17. Nowa grusza na XIII kolonii WSM, koszt 5 000 zł. link>>
(posadzenie nowego drzewa w miejscu historycznej gruszy na XIII kolonii)
nr 21. Nowa ścieżka dla pieszych na Krechowieckiej, koszt 49 800 zł. link>>
nr 23. Jadło-dzielnie dla Żoliborza!, koszt 42 500 zł. link>>
nr 26. Rowerowy Żoliborz - Oficerski, Urzędniczy i WSM, koszt 81 610,50 zł. link>>
(dopuszczenie ruchu pod prąd na kilku ulicach jednokierunkowych)
nr 28. Śmiała również dla pieszych!, koszt 19 400 zł. link>>
(uwolnienie chodnika przez ustawienie kilku słupków)
nr 29. Drzewa nie umierają stojąc - plener rzeźbiarski, koszt 60 000 zł. link>>
(wykorzystanie drewna z drzew wycinanych na Żoliborzu jako mareriału rzeźbiarskiego - rzeźby pozostaną na Żoliborzu)
Łączny koszt tych projektów to 354 tysiące złotych, można więc głosować na wszystkie jednocześnie!

Obszar 2 - Sady Żoliborskie, Zatrasie:
nr 3. Bezpieczna droga do szkoły nr 267 przy ul. Braci Załuskich, koszt 7 500 zł. link>>
(zabezpieczenie chodnika przed szkołą przed wjazdem samochodów)
nr 8. Zatrasie: Remont drogi serwisowej wzdłuż ul. Broniewskiego (cz. 1), koszt 406 500 zł. link>>
(remont prowizorycznej drogi w pasie rezerwy pod drugą jezdnię ulicy Broniewskiego, uporządkowanie parkowania)
nr 9. Skwerek Stołeczny, koszt 37 500 zł. link>>
(zmiana nikomu niepotrzebnej betonowej powierzchni z boku skrzyżowania Krasińskiego i Stołecznej w trawnik)
Tu również łączny koszt projektów nie przekracza budżetu, można więc głosować na wszystkie jednocześnie.

Obszar 3 - Marymont-Potok, Żoliborz Dziennikarski:
nr 6. Przejście dla pieszych przy przystanku Barszczewska, koszt 450 000 zł. link>>
nr 15. Nasz kanałek! Strumień Bon-Belle-K, koszt 168 000 zł. link>>
(budowa potoku-kaskady na południowym brzegu kanałku - blisko ulicy Promyka)
nr 16. Rowerem na basen: Ścieżka rowerowa wzdłuż ul. Potockiej (odcinek: OSiR-Rondo Turowicza), koszt 352 500 zł. link>>
nr 21. Nasz kanałek! Wyspy do gniazdowania dla ptaków., koszt 5 000 zł. link>>
W tym obszarze ciekawych projektów jest tak dużo, że ich koszt przekracza budżet, nie można głosować na wszystkie jednocześnie, zachęcamy więc do wyboru któregoś projektu z naszej listy :)

Obszar 4 - Żoliborz Południowy, Powązki:
nr 4. Skwer Krasińskiego, koszt 485 000 zł. link>>
(urządzenie parku na terenie rezerwowanym od 50 lat na drugą jezdnię ulicy Krasińskiego - projekt stowarzyszenia Nowy Żoliborz)






Zasady głosowania

Głosować można od środy 14 czerwca do piątku 30 czerwca, najlepiej przez internet na stronie twojbudzet.um.warszawa.pl (strona głosowania: link>>). System internetowy pomoże w głosowaniu i ostrzeże przed ewentualnymi błędami - ale jeśli ktoś bardzo chce głosować papierowo, to będzie można to zrobić osobiście w Urzędzie Dzielnicy (codziennie w godzinach pracy Urzędu).

Głosować mogą wszyscy, niezależnie od wieku, mieszkańcy Warszawy - pod uwagę nie jest brane zameldowanie, tylko zamieszkanie w Warszawie. Dzielnicę, w której się głosuje, można dowolnie wybrać: jeśli ktoś formalnie mieszka gdzie indziej, ale częściej przebywa na Żoliborzu i czuje się związany z naszą dzielnicą - może głosować na projekty żoliborskie. Żoliborz został podzielony na cztery obszary lokalne - należy wybrać jeden, w którym chce się zagłosować, ale tu też wybór jest dowolny, polecamy więc głosowanie na projekty w obszarze Żoliborza Centralnego, przede wszystkim na nr 8, 17 i 26 :)

W głosowaniu możemy poprzeć dowolną liczbę projektów, ale ich łączny koszt nie może przekroczyć budżetu, który mamy do dyspozycji. W żoliborskich budżetach lokalnych jest po 487,5 tys. złotych, i w tym limicie trzeba się zmieścić wybierając projekty w głosowaniu. Na przykład - głosując w obszarze Żoliborza Centralnego na dziewięć proponowanych przez nas projektów "wydajemy" łącznie 354 tys. zł. Możemy zatem (ale nie musimy) zagłosować na jeszcze inne projekty, ale tak, aby łączna kwota wybranych projektów nie przekroczyła 487,5 tys. zł.


Ponadto polecamy

Nie podobają Ci się nasze projekty? Na listach do głosowania jest wiele innych!
Na przykład w obszarze 1 - Żoliborz Centralny (czyli Oficerski, Urzędniczy i WSM):
nr 16. Ławeczki dla osób niepełnosprawnych, koszt 25 000 zł. link>>
nr 24. Upamiętnienie 100 lat niepodległości na Żoliborzu - konkurs rzeźby, koszt 60 000 zł. link>>
Na przykład w obszarze 2 - Sady Żoliborskie, Zatrasie:
nr 17. Ławeczki dla osób niepełnosprawnych, koszt 25 000 zł. link>>
nr 22. Żoliborska Noc Muzeów 2, koszt 78 285 zł. link>>

Na przykład w obszarze 3 - Marymont-Potok, Żoliborz Dziennikarski:
nr 1. Potok nowych drzew, koszt 48 000 zł. link>>
nr 2. Ławeczki dla niepełnosprawnych, koszt 25 000 zł. link>>
nr 5. Rewitalizacja Parku Kaskada, koszt 349 500 zł. link>>
nr 12. Ścieżka rowerowa przez Park Kaskada, koszt 167 000 zł. link>>

Ze szczegółami wszystkich projektów można się zapoznać w internecie pod podanymi linkami - zachęcamy do głosowania! Każdy znajdzie coś dla siebie, wspólnie zdecydujemy, na co przeznaczyć pieniądze z budżetu dzielnicy!

Na zachętę - efekt jednej z poprzednich edycji budżetu partycypacyjnego. 
Ulica Krasińskiego: na górze przed, na dole po budżecie 



13 czerwca 2016

Głosuj na projekty Stowarzyszenia Żoliborzan!

Od 14 do 24 czerwca można głosować na projekty zgłoszone do budżetu partycypacyjnego. Zachęcamy do głosowania na projekty przygotowane przez Stowarzyszenie Żoliborzan, przede wszystkim w obszarze Żoliborza Centralnego:
nr 15: "Bezpieczna i przyjazna przestrzeń ulicy Słowackiego: przejście dla pieszych, pasy dla rowerów, nowe miejsca postojowe" (link>>)
nr 16: "Rewitalizacja alei Wojska Polskiego na Żoliborzu" (zgłoszony przez stowarzyszenie Miasto Jest Nasze, we współpracy ze Stowarzyszeniem Żoliborzan, 
link>>)

nr 15: Bezpieczna i przyjazna przestrzeń ulicy Słowackiego: przejście dla pieszych, pasy dla rowerów, nowe miejsca postojowe
Na ulicy Słowackiego trzeba przede wszystkim wyznaczyć przejście dla pieszych przed Urzędem Dzielnicy. O tym, jak idiotyczne jest zmuszanie mieszkańców do biegania przejściem podziemnym w centrum dzielnicy wiadomo od dawna (link>>, link>>), a o tym, że żoliborzanie potrzebują tego przejścia, każdy mógł się przekonać cztery lata temu, gdy pod naszą petycją w tej sprawie podpisało się ponad 1100 osób. Interpelacje w tej sprawie składała także nasza radna Donata Rapacka - urzędnicy pozostali jednak głusi na argumenty, proponujemy zatem realizację przejścia z budżetu partycypacyjnego, ze środków, o których rozdysponowaniu zdecydują sami mieszkańcy.
Przy okazji można poprawić przestrzeń ulicy Słowackiego. Przed Urzędem Dzielnicy jezdnia ma cztery pasy ruchu, z czego wykorzystywane są tylko dwa. W stronę placu Wilsona ulica Słowackiego aż do Suzina ma jeden pas ruchu - czyli taka jest przepustowość ulicy, dodatkowy pas od Suzina do Toeplitza nic tu nie zmienia (jeśli ktoś nie wierzy, może zapytać pierwszego z brzegu hydraulika, czy przepustowość rury określa jej fragment najwęższy czy najszerszy). W stronę Hali Marymonckiej ulica Słowackiego ma dwa pasy, ale ruch w tym kierunku (w szczycie popołudniowym) jest mniejszy, niż na jednym pasie w kierunku placu Wilsona (w szczycie porannym, wg danych ZDM) - więc tu też samochody zmieszczą się na jednym pasie.

Dzięki przeznaczeniu dla ruchu samochodowego po jednym pasie w każdym kierunku, zyskujemy:
- bezpieczne przejście przed Urzędem Dzielnicy
- miejsce na wyznaczenie pasów rowerowych na istniejącej jezdni (zamiast niespełniającej standardów pseudościeżki po stronie WSM)
- 20 nowych miejsc postojowych przy Feniksie
- dodatkowe przejście dla pieszych przy Szczepanowskiego (tam gdzie teraz jest tylko przejście przez tory).

Szczegóły projektu na poniższej mapce, a cały wniosek można przeczytać tu (link>>). Koszt zmian to zaledwie 125 tys. zł., czyli 6% budżetu partycypacyjnego, niecały 1 promil budżetu dzielnicy. Nawiasem mówiąc na Słowackiego można by wyznaczyć przynajmniej 70 nowych miejsc postojowych, ale koszty byłyby wyraźnie wyższe - więc odłożyliśmy to do kolejnych edycji budżetu partycypacyjnego.



nr 16: Rewitalizacja alei Wojska Polskiego na Żoliborzu

Jest to projekt zgłoszony przez stowarzyszenie Miasto Jest Nasze, ale w jego tworzeniu duży udział miało także Stowarzyszenie Żoliborzan, poza tym dotyczy zieleni w alei Wojska Polskiego, którą staramy się opiekować współpracując z Zarządem Oczyszczania Miasta (link>>).
Aleja Wojska Polskiego tworzy jeden z najważniejszych pasów zieleni w naszej dzielnicy. Konieczne jest zadbanie o to miejsce, aby sprzyjało odpoczynkowi w cieniu drzew i spacerom z dziećmi. Powinniśmy zatroszczyć się o nią razem, według wspólnie wypracowanych założeń. Projekt zakłada konsultacje i warsztaty dla mieszkańców: każdy będzie mógł się wypowiedzieć i przedstawić swój pomysł na ostateczny kształt alei. Pierwszym etapem rewitalizacji będzie budowa spójnego ciągu pieszego wraz z ustawieniem koszy i ławek (koszt: 262 tys. zł.), ale planujemy kontynuować ten projekt w kolejnych latach. Ze szczegółami projektu można się zapoznać tu: link>>

Zasady głosowania

Głosować można od wtorku 14 czerwca do piątku 24 czerwca, najlepiej przez internet na stronie twojbudzet.um.warszawa.pl (strona głosowania: link>>). System internetowy pomoże w głosowaniu i ostrzeże przed ewentualnymi błędami - ale jeśli ktoś bardzo chce głosować papierowo, to będzie można to zrobić osobiście w Urzędzie Dzielnicy (codziennie w godzinach pracy Urzędu oraz w sobotę i niedzielę 18-19 czerwca w godzinach 10:00-14:00).

Głosować mogą wszyscy, niezależnie od wieku, mieszkańcy Warszawy - pod uwagę nie jest brane zameldowanie, tylko zamieszkanie w Warszawie. Dzielnicę, w której się głosuje, można dowolnie wybrać: jeśli ktoś formalnie mieszka gdzie indziej, ale częściej przebywa na Żoliborzu i czuje się związany z naszą dzielnicą - może głosować na projekty żoliborskie. Żoliborz został podzielony na cztery obszary lokalne - należy wybrać jeden, w którym chce się zagłosować, ale tu też wybór jest dowolny, polecamy więc głosowanie na projekty w obszarze Żoliborza Centralnego, przede wszystkim na nr 15 i 16 :)

W głosowaniu możemy poprzeć dowolną liczbę projektów, ale ich łączny koszt nie może przekroczyć budżetu, który mamy do dyspozycji. W żoliborskich budżetach lokalnych jest po 475 tys. złotych, i w tym limicie trzeba się zmieścić wybierając projekty w głosowaniu. Na przykład - głosując w obszarze Żoliborza Centralnego na projekty nr 15 i 16 (zebra na Słowackiego i zieleń w alei Wojska) "wydajemy" łącznie 387 tys. zł. Możemy zatem (ale nie musimy) zagłosować na jeszcze inne projekty, do kwoty 88 tys. zł.

Ponadto polecamy

Oprócz zebry na Słowackiego i zieleni w alei Wojska polecamy także inne projekty - zgłoszone przez Stowarzyszenie Żoliborzan, przez członków naszego Stowarzyszenia, przez zaprzyjaźnione stowarzyszenia Nowy Żoliborz i Ochrony Parku Sady Żoliborskie i inne - projekty które odpowiadają naszej wizji Żoliborza. Poniżej lista rekomendowanych projektów w każdym z obszarów głosowania, na jakie podzielony jest Żoliborz:

Żoliborz Centralny (czyli Oficerski, Urzędniczy i WSM):
nr 11. Uwolnić Śmiałą! Udrożnienie Śmiałej na odcinku biblioteka publiczna - al. Wojska Polskiego 12, koszt 25 000 zł. link>>
nr 15. Bezpieczna i przyjazna przestrzeń ulicy Słowackiego: przejście dla pieszych, pasy dla rowerów, nowe miejsca postojowe, koszt 125 000 zł. link>>
nr 16. Rewitalizacja alei Wojska Polskiego na Żoliborzu, koszt 262 000 zł. link>>
nr 21. Rewitalizacja łąki w parku Fosa, koszt 46 900 zł. link>>

Sady Żoliborskie, Zatrasie:
nr 1. Bezpieczna droga do SP267, koszt 80 000 zł. link>>
nr 4. Bezpieczne przejście dla pieszych przy Broniewskiego 26, koszt 35 000 zł. link>>
nr 13. Rekreacja dla seniorów w parku "Sady Żoliborskie". Łączymy pokolenia., koszt 205 000 zł. link>>

Marymont-Potok, Żoliborz Dziennikarski:
nr 1. Rowerowy Żoliborz - Dziennikarski i Marymont, koszt 85 300 zł. link>>
nr 4. Ciąg pieszo-rowerowy wzdłuż Krasińskiego i Gwiaździstej od końca uliczki parkingowej do ul. Promyka, koszt 30 000 zł. link>>
nr 5. Frutti Per Tutti - sad przy pętli na Potockiej, koszt 27 600 zł. link>>
nr 10. Ciszej na Kępie Potockiej, koszt 150 000 zł. link>>

Żoliborz Południowy, Powązki:
nr 2. Zagospodarowanie Zieleńca Linearnego śladem dawnej bocznicy kolejowej na Żoliborzu Południowym, koszt 80 000 zł. link>>
nr 3. Rewitalizacja ul. Przasnyskiej, koszt 320 000 zł. link>>
nr 4. Miejsca parkingowe w ul. Rydygiera, koszt 72 000 zł. link>>

Ze szczegółami wszystkich projektów można się zapoznać w internecie pod podanymi linkami - zachęcamy do głosowania!


17 maja 2016

Pokaz filmu "Ludzki wymiar"

Zapraszamy na pokaz filmu dokumentalnego "Ludzki wymiar" w reżyserii Andreasa Dalsgaarda.

Bohaterem filmu jest Jan Gehl - duński architekt od ponad 40 lat przywracający przestrzeń miasta jego mieszkańcom. Począwszy od Kopenhagi, która dzięki pomysłom Gehla stała się jednym z najprzyjemniejszych miejsc do życia, przez inne metropolie europejskie, po Nowy Jork, a nawet Moskwę (tam również zaproszono Gehla żeby pokazał, jak projektować przyjazną dla ludzi przestrzeń).
Główna propozycja Gehla jest bardzo prosta: odzyskać strefę publiczną miasta dla jego mieszkańców. Gehl, badając relację między środowiskiem stworzonym przez człowieka i jakością życia w miastach, doszedł do wniosku, że miasta powinny być projektowane na "ludzki wymiar". Czyli nie wysokie budynki i szerokie arterie samochodowe, które dobrze wyglądają tylko z lotu ptaka, a w rzeczywistości generują problemy i koszty. Zamiast tego - przyjazna, dostępna dla wszystkich przestrzeń publiczna. I to się sprawdza, nawet w miastach, które mają podobny klimat i podobną kulturę co Warszawa.


Zapraszamy na film do Fortu Sokolnickiego w poniedziałek 23 maja o 18:00, a po filmie - na dyskusję, w której wezmą udział Maria Brukalska (wiceprezes Stowarzyszenia Żoliborzan), dr hab. Magdalena Borowska (Instytut Filozofii UW) oraz prof. Krzysztof Domaradzki (Wydział Architektury PW).


Natomiast od 14 do 24 czerwca zapraszamy do głosowania w budżecie partycypacyjnym na nasz projekt bezpiecznej i przyjaznej przestrzeni ulicy Słowackiego - nowe przejście dla pieszych, pasy dla rowerów, miejsca postojowe dla samochodów bez ograniczenia przepustowości i bez przebudowy ulicy: https://app.twojbudzet.um.warszawa.pl/2017/projekt/2712

22 marca 2016

Uwagi Stowarzyszenia Żoliborzan do projektu mostu Krasińskiego

Uwagi, które zgłosiliśmy w trakcie konsultacji społecznych projektu Trasy i mostu Krasińskiego (>>link):

1. Kierunek zmian w projekcie dojazdów do mostu Krasińskiego.
Istniejący projekt inwestycji mostowej należy zmienić tak, aby nowa przeprawa nie pociągnęła za sobą pogorszenia warunków życia mieszkańców w strefie oddziaływania inwestycji – poprzez zwiększenie zanieczyszczenia powietrza i hałasu. Po stronie żoliborskiej należy przywrócić ulicy Krasińskiego rangę alei, z odpowiednią ilością zieleni oraz miejscem dla pieszych i rowerzystów, po stronie praskiej zachować tereny zielone i rekreacyjne Kolonii Śliwice.

2. Uwagi ogólne.
2.1. Równocześnie z budową mostu Krasińskiego należy przeprowadzić kompleksowy remont placu Wilsona, który nada najważniejszej przestrzeni publicznej Żoliborza rangę odpowiednią do jej znaczenia. Projekt remontu powinien być poddany szerokim konsultacjom społecznym.
Aktualny projekt dojazdów do mostu Krasińskiego nie obejmuje placu Wilsona, poprzestając jedynie na włączeniu nowej linii tramwajowej w istniejące linie na ulicach Słowackiego i Mickiewicza. Jest to mało logiczne i zupełnie niefunkcjonalne – mimo że środek placu Wilsona zamieniony zostaje w kłębowisko torów tramwajowych, nierozwiązana pozostaje kwestia przystanków. W projekcie brakuje wspólnego dla wszystkich relacji przystanku w stronę Wisłostrady, pojawia się natomiast dodatkowy przystanek na ulicy Mickiewicza po południowej stronie placu Wilsona, który dubluje istniejące przystanki po północnej stronie placu. Remont placu Wilsona umożliwi rozwiązanie tych problemów, a także, co ważniejsze, przyniesie znaczące korzyści dla żoliborzan – o ile niewielu mieszkańców dzielnicy planuje podróże na Bródno mostem Krasińskiego, o tyle z przestrzeni placu Wilsona, centralnego punktu dzielnicy, korzysta znacząca cześć żoliborzan oraz wiele osób spoza dzielnicy (węzeł przesiadkowy, kino, restauracje).
2.2. Najpóźniej w momencie budowy mostu Krasińskiego należy objąć Żoliborz strefą płatnego parkowania.
Jedynie wprowadzenie płatnego parkowania na Żoliborzu (zwłaszcza w okolicach placu Wilsona) sprawi, że nowa trasa komunikacyjna będzie preferowała transport zbiorowy (zgodnie z deklaracjami wysokich urzędników miejskich) i nie stanie się generatorem wzbudzonego ruchu samochodowego. Już obecnie okolice żoliborskich stacji metra to nieformalny parking „park and ride” – utworzenie nowego połączenia tramwajowego w ciągu ulicy Krasińskiego to za mało, żeby zmienić przyzwyczajenia kierowców, płatne parkowanie jest niezbędną dodatkową zachętą do wyboru komunikacji zbiorowej w podróżach na Żoliborz. Ponadto wprowadzenie płatnego parkowania poprawi sytuację zmotoryzowanych mieszkańców Żoliborza (poprzez ograniczenie popytu na miejsca postojowe), a przede wszystkim – będzie stanowiło asumpt do zlikwidowania nielegalnego parkowania na żoliborskich ulicach i uwolnienia chodników od parkujących niezgodnie z przepisami samochodów.
2.3. Należy niezwłocznie zrezygnować z przekształcenia ulicy Krasińskiego w Trasę Krasińskiego – alternatywne dla Trasy Armii Krajowej połączenie Woli i Bemowa z Pragą. W tym celu należy:
2.3.1. Wykreślić z planów i strategii miejskich przedłużenie ulicy Krasińskiego do alei Prymasa Tysiąclecia.
Przedłużenie ulicy Krasińskiego do alei Prymasa Tysiąclecia w połączeniu z planowanym mostem wytworzy równoległy i alternatywny do Trasy Armii Krajowej ciąg komunikacyjny, co grozi prowadzeniem ruchu tranzytowego przez środek Żoliborza (zwłaszcza w sytuacjach awarii/zatorów na Trasie AK).
2.3.2. Zmienić klasę ulicy Krasińskiego (i innych ulic na obszarze Żoliborza) z głównej (G) na zbiorczą (Z).
Ulica Krasińskiego nie spełnia podstawowych parametrów drogi głównej i spełniać nigdy nie będzie – dostosowanie ulicy Krasińskiego do klasy drogi głównej wymagałoby likwidacji większości istniejących przejść dla pieszych i skrzyżowań. Obniżenie klasy drogi będzie więc prostym dostosowaniem do stanu faktycznego, ale również umożliwi rozsądniejsze projektowanie przyszłych inwestycji (w przypadku mostu Krasińskiego jednym ze źródeł konfliktu społecznego, który wybuchł wokół tej inwestycji, była właśnie próba przerobienia ulicy Krasińskiego na drogę klasy głównej, co zupełnie nie przystaje do rzeczywistości). Również w przypadku innych żoliborskich ulic o klasie G (Broniewskiego, Popiełuszki, Powązkowska) należy obniżyć klasę do Z – jest to sytuacja analogiczna do ulicy Krasińskiego.
2.3.3. W planach miejscowych obejmujących ulicę Krasińskiego – wykreślić poszerzenie o drugą jezdnię.
Poszerzanie ulicy Krasińskiego i budowa drugiej jezdni od ulicy Popiełuszki do ulicy Powązkowskiej nie ma żadnego uzasadnienia w sytuacji rezygnacji z planowanej niegdyś Trasy Krasińskiego. 

3. Uwagi szczegółowe

3.1. Ulica Krasińskiego, odcinek plac Wilsona – Czarnieckiego. 

projekt Trasy Krasińskiego poddany konsultacjom społecznym

3.1.1. Przekrój ulicy.
 Ulica Krasińskiego powinna mieć po jednym pasie ruchu w każdym kierunku o minimalnej dopuszczalnej szerokości.
 Po stronie południowej: przy jezdni pas zieleni z odtworzonym szpalerem drzew, dalej dwukierunkowa droga dla rowerów oraz chodnik.
 Po stronie północnej: przy pasie ruchu pas postojowy, dalej wąski pas zieleni, miejsca postojowe prostopadłe (między nimi – istniejący szpaler drzew), jezdnia manewrowa, pas zieleni (z istniejącym szpalerem drzew), chodnik.
  Nie jest potrzebny osobny pas dla autobusów.
  Należy utrzymać zakaz skrętu w lewo w ulicę Czarnieckiego (jak w projekcie).
Ulica Krasińskiego powinna mieć po jednym pasie ruchu w każdym kierunku –tylko takie rozwiązanie zapewni odpowiednią ilość zieleni, miejsca dla pieszych i rowerzystów, oraz odpowiednią liczbę miejsc postojowych. Po południowej stronie torów tramwajowych należy wyznaczyć jeden pas ruchu o szerokości 4,5 metra – dzięki temu przy jezdni zmieści się pas zieleni, wydzielona droga dla rowerów oraz chodnik. Po północnej stronie torów tramwajowych obok pasa ruchu należy wyznaczyć pas postojowy – dzięki temu możliwe będzie zlikwidowanie parkowania na chodniku wzdłuż budynków. Prostopadłe miejsca postojowe na bocznej jezdni pozostają bez zmian, ale samą jezdnię boczną można zwęzić o ok. metr od strony chodnika – uzyskaną przestrzeń należy przeznaczyć na zieleń (pas zieleni wzdłuż chodnika powinien być ciągły).
Przeciwko skrętowi w lewo w ulicę Czarnieckiego od wielu lat protestowali mieszkańcy tej i okolicznych ulic, wskazując na znaczne natężenie ruchu tranzytowego na Żoliborzu Oficerskim – ciąg ulic Krasińskiego i Czarnieckiego umożliwiał omijanie korków na Wisłostradzie. Zakaz skrętu został wprowadzony w wyniku konsultacji społecznych w 2013 roku, w trakcie których zdecydowana większość mieszkańców opowiedziała się za likwidacją lewoskrętu. Skrętu w lewo nie było w pierwotnym projekcie Trasy Krasińskiego, a mieszkańcy wiele razy protestowali przeciwko wprowadzeniu tego rozwiązania do projektu. Przewidywana w projekcie likwidacja „zawrotki” między jezdniami ulicy Krasińskiego tuż przed placem Wilsona nie powinna być argumentem za przywróceniem skrętu w Czarnieckiego – co prawda po realizacji inwestycji kierowcy jadący od Wisłostrady na Żoliborz Oficerski będą musieli zawrócić przez plac Wilsona, ale nie jest to duże utrudnienie i stanowi minimalne zaledwie wydłużenie czasu jazdy.
3.1.2. Sposób prowadzenia ruchu rowerowego.
 Po południowej stronie – wydzielona droga dla rowerów (zamiast planowanego w projekcie ciągu pieszo-rowerowego).
 Po północnej stronie – poprowadzenie ruchu rowerowego jezdnią boczną, przy czym należy zmodyfikować organizację ruchu na jezdni bocznej:
- wprowadzić ruch jednokierunkowy od placu Wilsona w stronę Wisłostrady (zmienić kierunek planowanych w aktualnym projekcie dodatkowych wjazdów i zjazdów na końcach jezdni bocznej
- wprowadzić kontrapas rowerowy
- wprowadzić wyniesione tarcze skrzyżowań z ulicami Karpińskiego i Dziennikarską (włącznie z przejściami dla pieszych), oraz wyniesione przejścia dla pieszych przy skrzyżowaniu z ulicą Czarnieckiego.
Ze względu na charakter ulicy Krasińskiego (połączenie placu Wilsona – węzła dróg rowerowych – z drogą rowerową wzdłuż Wisłostrady, Nadwiślańskim Szlakiem Rowerowym i terenami rekreacyjnymi nad Wisłą) wskazane jest utworzenie dwukierunkowych dróg rowerowych po obu stronach ulicy. Po stronie północnej ruch rowerowy może być poprowadzony jezdnią boczną, ale niezbędne jest wprowadzenie elementów uspokojenia ruchu (wyniesione skrzyżowania). Przy okazji należy zwrócić uwagę, że w aktualnym projekcie dojazdów do mostu Krasińskiego, jezdnia boczna ulicy Krasińskiego zostaje przekształcona w skrót pozwalający kierowcom omijać korki przed placem Wilsona. Wprowadzenie ruchu jednokierunkowego w kierunku „od placu” rozwiąże ten problem, a przy okazji ułatwi zmotoryzowanym mieszkańcom parkowanie.
3.1.3. Lokalizacja i szerokość chodników dla pieszych.
 Po stronie południowej – należy zrezygnować z ciągu pieszo-rowerowego i wyznaczyć chodnik wyłącznie dla pieszych (szerokość 2,5 metra wystarczy).
 Po stronie północnej – należy zlikwidować parkowanie na chodniku, chodnik od jezdni bocznej powinien być oddzielony ciągłym pasem zieleni. Warto rozważyć punktowe poszerzenie chodnika kosztem pasa zieleni – tam, gdzie nie zagrozi to istniejącym drzewom i jest wskazane ze względu na zwężające chodnik schody, podjazdy do budynków itp. elementy infrastruktury.
 Nawierzchnia chodników – normalne płyty 50x50, żadnej kostki Bauma.
Po stronie południowej ruch pieszy nie jest duży – większość pieszych wybiera równoległą drogę przez park Żeromskiego, dlatego po tej stronie wystarczy chodnik o szerokości 2,5 metra (tym niemniej konieczne jest oddzielenie ruchu pieszego od ruchu rowerowego). Po stronie północnej ruch pieszy jest większy, dlatego trzeba rozważyć poszerzenie chodnika tam, gdzie nie koliduje to z istniejącymi drzewami, a także uwolnić chodnik od parkujących samochodów, oddzielając chodnik od jezdni pasem zieleni.
 3.1.4. Lokalizacja i szerokość przejść dla pieszych
 Należy bezwzględnie zachować wszystkie istniejące przejścia dla pieszych – po obu stronach skrzyżowania z ulicą Czarnieckiego oraz na wysokości ulicy Kaniowskiej.
 Wlot ulicy Czarnieckiego należy zwęzić do szerokości dwóch pasów ruchu (6 metrów).
 W przypadku lokalizacji przystanków tramwajowych na wysokości ulicy Czarnieckiego – zrezygnować z sygnalizacji świetlnej na tym skrzyżowaniu.
 Przejście dla pieszych przez ulicę Czarnieckiego powinno być wyniesione.
 Należy zapewnić dojścia do przystanków tramwajowych z obu stron peronów.
 Należy zapewnić bezpieczeństwo pieszych na przejściach poprzez elementy uspokojenia ruchu, na przykład:
- na jezdni z jednym pasem ruchu i pasem postojowym: azyle przed przejściem dla pieszych
- na jezdni z jednym pasem ruchu szerokości 4,5 metra: zwężenie jezdni przed przejściem dla pieszych lub wykonanie części jezdni z innego materiału (pas o szerokości 3,25 – z asfaltu, reszta – z bruku).
Wszystkie obecnie istniejące przejścia dla pieszych na ulicy Krasińskiego stanowią część ważnych szlaków komunikacyjnych i z tego powodu muszą zostać zachowane. Należy oczywiście zadbać o bezpieczeństwo pieszych – ale w przypadku zwężenia ulicy Krasińskiego do jednego pasa w każdym kierunku nie jest potrzebna sygnalizacja świetlna, zwłaszcza na skrzyżowaniu z ulicą Czarnieckiego, gdzie tramwaje i tak będą się zatrzymywać na przystanku. Lepiej zaprojektować ulicę tak, aby kierowcy nie rozpędzali się do prędkości zagrażających pieszym.
Ulica Czarnieckiego to droga lokalna w strefie Tempo 30 – przejście przez tę ulicę powinno być wyniesione, a jej szerokość – nie większa niż 2 pasy ruchu. Istotne jest utworzenie nowych przejść dla pieszych zapewniających dojście z obu stron do przystanków tramwajowych, co znacznie skraca drogę pasażerów i zwiększa dostępność przystanków dla okolicznych mieszkańców. Dotyczy to przede wszystkim przystanków przy skrzyżowaniu z ulicą Czarnieckiego – dojście do przystanków przy Wisłostradzie może być poprowadzone od istniejącego przejścia na wysokości ulicy Kaniowskiej.
3.1.5. Lokalizacja przystanków komunikacji publicznej
 Należy przewidzieć przystanki tramwajowe na skrzyżowaniu z ulicą Czarnieckiego.
 Przystanki autobusowe przysunąć jak najbliżej sąsiednich skrzyżowań (przejść dla pieszych).
 Lokalizacja przystanków w rejonie placu Wilsona (w tym: projektowanego przystanku autobusowego na południowej jezdni ulicy Krasińskiego) powinna zostać ustalona w powiązaniu z kompleksowym remontem placu.
 Rozważyć: wspólne przystanki tramwajowo-autobusowe (zwłaszcza w rejonie skrzyżowania z ulicą Czarnieckiego).
Przy skrzyżowaniu z ulicą Czarnieckiego zaplanowano jedynie przystanki autobusowe – potrzebne są tam również przystanki tramwajowe, zwłaszcza że tramwaj powinien być podstawowym środkiem komunikacji na ulicy Krasińskiego po zbudowaniu mostu. Dodatkowe przystanki tramwajowe są potrzebne szczególnie z sytuacji braku zmian na placu Wilsona – istniejące przystanki w rejonie placu są usytuowane zdecydowanie za daleko od skrzyżowania ulicy Krasińskiego i Czarnieckiego, żeby mogły stanowić alternatywę dla pasażerów.
Jeśli przystanki tramwajowe przy skrzyżowaniu z Czarnieckiego zostaną zlokalizowane po wschodniej stronie skrzyżowania i będą dostępne z obu końców peronów, można rozważyć przeniesie przystanków przy Wisłostradzie na wschodnią stronę skrzyżowania (jeśli mieszkańcy osiedla Kępa Potocka i domów przy Kaniowskiej będą mieli łatwy dostęp do przystanków przy Czarnieckiego, przystanek przy Wisłostradzie można przesunąć do obsługi terenów nad Wisłą, które zgodnie z planem miejscowym przeznaczone są do zabudowy).
Przystanki autobusowe powinny być lokalizowane jak najbliżej przejść dla pieszych, aby skrócić drogę dojścia pasażerów.
3.1.6. Liczba i lokalizacja miejsc parkingowych
 Liczba miejsc postojowych powinna pozostać bez zmian.
 Należy uniemożliwić parkowanie na chodniku po północnej stronie ulicy, tworząc w zamian pas postojowy na jezdni północnej (od ulicy Czarnieckiego do placu Wilsona).
Nie należy zwiększać liczby miejsc postojowych – nowe miejsca postojowe w okolicy stacji metra nie przysłużą się okolicznym mieszkańcom, lecz będą jedynie zachętą do przyjeżdżania samochodami na Żoliborz i przesiadania się tu do metra. Nowa inwestycja mostowa powinna zachęcać do korzystania z komunikacji publicznej i dojazdów do metra tramwajem.
Pierwotnie rozważaliśmy dodatkowy pas postojowy na jezdni południowej, jednak w trakcie warsztatów konsultacyjnych wypracowane zostało rozwiązanie z pasem postojowym jedynie na jezdni północnej i większą powierzchnią zieleni – zgodnie uznane przez uczestników warsztatów za najlepsze.
3.1.7. Zieleń – analiza możliwości dodatkowych nasadzeń drzew i krzewów.
 Po południowej stronie jest miejsce na pas zieleni o szerokości ok. 2,5 metra, między chodnikiem i drogą dla rowerów a jezdnią. W tym miejscu należy odtworzyć istniejący tu niegdyś rząd drzew.
 Po stronie północnej:
- Nie zmniejszać mis drzew rosnących między jezdnią główną i jezdnią boczną.
- Pas zieleni wzdłuż chodnika poszerzyć kosztem jezdni bocznej (zwęzić jezdnię do przepisowej szerokości 10 metrów).
- Pas ten powinien być ciągły – bez zabetonowanych przerw, które obecnie wykorzystywane są do parkowania, przez co samochody zastawiają chodnik, utrudniając ruch pieszy.
 Istotne jest, aby torowisko tramwajowe było trawiaste (jak w projekcie).

3.2. Ulica Krasińskiego, odcinek Czarnieckiego – Wisłostrada.
 Ulica Krasińskiego powinna mieć po jednym pasie ruchu w każdym kierunku o minimalnej dopuszczalnej szerokości.
 Ruch pieszy i rowerowy – poprowadzony z boku jezdni (jak w projekcie).
 Jezdnię południową należy odsunąć od istniejących drzew. Niedopuszczalne jest projektowanie krawężnika jezdni w odległości centymetrów od istniejących drzew.
 Zachować istniejące przejście dla pieszych na wysokości ulicy Kaniowskiej. Przejście powinno być połączone z przystankami tramwajowym przy skrzyżowaniu z Wisłostradą. 

3.3. Węzeł z Wisłostradą, rozwiązania na poziomie terenu. 

projekt Trasy Krasińskiego poddany konsultacjom społecznym

 Skrzyżowanie z Wisłostradą należy zmniejszyć tak, aby przypominało normalne skrzyżowanie w mieście, a nie węzeł tras szybkiego ruchu.
 Należy zarówno ograniczyć rozmiary skrzyżowania, zbliżając do siebie jezdnie, jak i zmniejszyć liczbę pasów ruchu.
 Wloty na skrzyżowanie powinny mieć 2 pasy ruchu (plus ewentualnie jeden na bardziej obciążonych kierunkach), wyloty – jeden pas ruchu (z wyjątkiem wjazdu na most – 2 pasy ruchu). Jezdnie na skrzyżowaniu zamiast 3 powinny mieć 2 pasy ruchu.
 Przystanek autobusowy w kierunku północnym powinien być usytuowany bezpośrednio za skrzyżowaniem z Krasińskiego, a nie dopiero za skrzyżowaniem z ulicą Gwiaździstą.
 Należy zminimalizować liczbę miejsc kolizji ruchu rowerowego i pieszego. Dobrym rozwiązaniem byłoby zachowanie konsekwencji w lokalizacji drogi rowerowej zawsze bliżej jezdni. Drogi rowerowe, zasadniczo oddzielone od jezdni pasem zieleni, w rejonie skrzyżowań mogłyby łączyć się z jezdnią.
 Należy rozważyć wytyczenie przejścia dla pieszych i przejazdu rowerowego przez jezdnie boczne Wisłostrady przy skrzyżowaniu z ulicą Gwiaździstą.
 Przy projektowaniu należy zwrócić uwagę na ochronę i zachowanie jak największej liczby istniejących drzew i krzewów. Przy wprowadzaniu nowych nasadzeń trzeba wziąć pod uwagę wykorzystanie zieleni do ograniczenia oddziaływania akustycznego Wisłostrady na budynki Żoliborza Oficerskiego (ul. Kaniowska) i osiedla Kępa Potocka.
Zmniejszenie rozmiarów skrzyżowania poprawi warunki ruchu pieszego i rowerowego (mniejsze odległości do pokonania), ale przede wszystkim zwiększy obszar zieleni dostępny dla mieszkańców (zieleń znajdzie się nie w środku skrzyżowania, tylko na zewnątrz). Zmniejszenie liczby pasów ruchu zapewni preferencję dla komunikacji zbiorowej (linii tramwajowej), wpłynie na uspokojenie ruchu samochodowego, a przede wszystkim pozwoli zwiększyć obszar zieleni.
Obecnie skrzyżowanie ulicy Krasińskiego z Wisłostradą, choć rozległe, jest w przeważającej części terenem zielonym z pięknymi drzewami i krzewami (choć obszar ten jest niedostępny dla mieszkańców). Projektując zmiany należy zachować ten charakter – jezdnie nie powinny być wyraźnie szersze niż obecnie (nie więcej niż 2 pasy ruchu), dzięki czemu obszar zieleni nie zmniejszy się znacząco. Natomiast zmniejszenie rozmiarów skrzyżowania pozwoli na udostępnienie tej zieleni mieszkańcom.

3.4. Estakady na węźle z Wisłostradą.
 Należy zachować obecną szerokość estakad – po dwa pasy ruchu w obu kierunkach.
 Rozważyć osłonięcie jezdni dźwiękochłonnymi ekranami tunelowymi lub poprowadzić Wisłostradę w tunelu zamiast na estakadach.
Ekrany tunelowe podobne do tych zainstalowanych na Trasie AK i Trasie Toruńskiej poprawią klimat akustyczny osiedla Kępa Potocka, w skład którego wchodzą m. in. trzy siedemnastopiętrowe wieżowce. Nawet jeśli normy hałasu nie są na tym osiedlu przekroczone, Wisłostrada stanowi dużą uciążliwość dla mieszkańców – wykonanie ekranów tunelowych wpłynie bardzo pozytywnie na odbiór całej inwestycji mostowej. 

3.5. Most Krasińskiego.

projekt Trasy Krasińskiego poddany konsultacjom społecznym

 Jeden z dwóch pasów ruchu należy przeznaczyć dla komunikacji zbiorowej (buspas).
 Trasa mostowa nad ciągami spacerowo-rowerowymi wzdłuż wałów przeciwpowodziowych nad Wisłą powinna być poprowadzona estakadą, nie nasypem - tak aby pod mostem piesi nie przechodzili wąskim tunelem (jak w projekcie). Należy również zaprojektować schody z wałów na most.
Przeznaczenie jednego z dwóch pasów ruchu na buspas zapewni preferencję dla komunikacji zbiorowej, ponadto dwupasowy przekrój mostu nie ma uzasadnienia wobec zwężenia ulicy Krasińskiego (dojazdu do mostu) do jednego pasa ruchu. Zachowanie dwóch pasów ruchu na moście dla komunikacji indywidualnej będzie przyczyną korków przed skrzyżowaniem z Wisłostradą.
Należy również zapewnić połączenie między szlakami rowerowo-pieszymi na wałach przeciwpowodziowych po obu stronach rzeki a chodnikami i drogami rowerowymi na moście – obok zaplanowanego w projekcie połączenia bez stopni (które wymaga dojścia od wału do początku nasypu trasy mostowej) należy zbudować również schody bezpośrednio przy szlakach na wałach. 

3.6.       Osiedle Śliwice

projekt Trasy Krasińskiego poddany konsultacjom społecznym

 Jedyny skwer i teren rekreacyjny na osiedlu Śliwice powinien być bezwzględnie zachowany – dojazd do osiedla może być poprowadzony od strony kolejnego skrzyżowania ulicy Jagiellońskiej.
 Należy zwęzić jezdnie i rozmiary skrzyżowania trasy mostowej z ulicą Jagiellońską.
 Dostosować ulicę Jagiellońskiej do przekroju 2x2 i zaprojektować drogi rowerowe po obu stronach tej ulicy.
 Podobnie jak na obszarze Żoliborza – obniżyć klasę drogi dojazdowej do mostu i wprowadzić elementy uspokojenia ruchu na odcinku przechodzącym przez osiedla mieszkaniowe.
Aktualny projekt w obrębie osiedla Śliwice przewiduje zabetonowanie pasa o szerokości 70 metrów i likwidację w całości jedynego terenu zielonego i rekreacyjnego na osiedlu. Należy tak zmienić projekt, aby zachować tereny zielone, a jeśli to niemożliwe – w ramach inwestycji stworzyć nowy skwer i plac zabaw w pobliżu. Podobnie jak na lewym brzegu Wisły, należy zmniejszyć liczbę pasów ruchu i ich szerokość, tak aby na skrzyżowaniu zamiast 4-5 pasów ruchu były 2-3.